Ik stond weer op een overvol Leiden Centraal, toen de trein precies voor mn neus stopte (soms heeft bidden Echt nut ).. Ik zette een stap opzij omdat er anders niemand uit kon, maar er stonden al zoveel mensen naast me en om me heen dat ik niet veel verder opzij kon..

Toen de deur openging stond ik Oog in Oog met een zekere man op leeftijd: ‘Vind je dat nou handig, om hier te gaan staan?!’

Ik vertelde hem dat ik niet meer opzij kon en vroeg of hij misschien zo vriendelijk wou zijn om ZELF een stap opzij te doen, kleine moeite toch? (dacht ik..). 

Maar nee, meneer gaf me een duw, en wel zo hard dat ik opeens wel door de menigte naast me kon, terwijl daar eerst geen beweging in te krijgen was!

Ik was helemaal verbaasd, maar dit ging ik zeker niet over me heen laten komen!

Ik rolde de krant die ik in mn hand had op, en sloeg de man ermee op zijn achterhoofd!

Eerlijk gezegd schrok ik wel een beetje van mezelf (it’s SO not me), maar toch ben ik blij dat ik het gedaan heb..

Sommige mensen maken het leven namelijk een stuk moeilijker dan het eigenlijk is: als deze meneer nou gewoon goed had gekeken, dan had ie gezien dat ik indd niet opzij kon, en HALLOOO?! wat is het voor moeite voor hem om 1 fucking stapje opzij te doen?  

Anyway, de wereld zou een stuk fijner zijn als al die oudjes eens normaal zouden doen, ze denken namelijk nog wel eens dat ze meer zijn dan anderen of de jeugd.. Maar zij zijn degene die altijd voordringen en door rood rijden!

Dit was dus mijn verhaaltje over de ontmoeting tussen een krant en het achterhoofd van een oude man, conclusie?

De jeugd is zo erg nog niet, ouderen kunnen er ook aardig wat van..!